سوپر استارهای زن سینمای ایران، البته محدود به این دو بازیگر نبود. بازیگری چون میترا حجار که او هم از اواسط دهه ی هفتاد توانست بدرخشد و تواناییهای خود را هم نشان بدهد، چندین سالی جایگاه بسیار رفیع و معتبری به عنوان ستاره داشت و در آثاری چون سگ کشی(بهرام بیضایی) توانست بازیهای ماندگاری از خود نشان بدهد. ولی او هم در دهه ی 80 همان مسیری را رفت که تهرانی و کریمی رفتند و حتی بدتر از آنها. فیلم ها و بازی های متوسط و ضعیف از طرفی و کم شدن علاقه ی مردم به طرز محسوسی به او از طرف دیگر، او را هم از جایگاه ستاره ای مردمی به دور کرد. تا جایی که بیشتر از 1 سال است که ایران را ترک کرده و با آن شرایط و اوضاع و عکسهایی که از او منتشر شد، بعید است که دیگر بتواند در سینمای ایران حضوری داشته باشد. حداقل به مانند جایگاهش در آن سالها!

در مردان اما شرایط متفاوت است. امین حیایی، بازیگر بسیار مستعد و توانا، سالها در نقشها و فیلم های کم اهمیت حضور داشت و به توفیق چندانی دست نیافت. اما با فیلم ملال آور مزاحم(سیروس الوند) تواانست تواناییهای بی نظیرش را نشان بدهد. کم کم هر چه بیشتر و بیشتر فرصت عرض اندام پیدا کرد. تا جایی که تواناییهای بی نظیرش در ارائه ی تیپ های گوناگون و بازیهای طنز، کشف شد و او به پای ثابت اینگونه آثار تبدیبل شد و بازیهای بسیار زیبا و خوب و مردم پسند او در فیلم های هر چند ضعیف، اما مردم پسند(شارلاتان، عروس فراری، عروس خوش قدم و...) و استقبال بسیار خوب مردم از اینگونه آثار، حیایی را تبدیل به یک سوپر استار به تمام معنا در سینمای ایران کرد. حیایی برای این جایگاهش زحمت بسیار کشید و تا کنون هم توانسته این جایگاه خود را حفظ کند. بگذریم که قدر خودش را نمی داند و بیش از حد از تواناییهایش در آثار بی ربط و تکراری، استفاده می کند. اما قدرت او در ارائه ی نقش های متفاوت و بازی در فیلم های درام و طنز، او را به یک ستاره ی کاملا حقیقی تبدیل کرده.

محمدرضا گلزار دیگر سوپر استار این دهه است که به وسیله ی ایرج قادری برای بازی در فیلمفارسی سام و نرگس به سینما آورده شد. گلزار و جایگاهش اما یادآور محمد علی فردین است. اینکه فردین به خاطر سیمای خوشش و بازی در فیلم های مردم پسند، تبدیل به چهره ای محبوب و یک سوپر استار شد، چیزی بود که در گلزار هم به عینه جلب توجه می کرد. بازیگری که تنها برای سیمای خوشش، چهره شد و کم کم با بازی در همان سبک فیلمهایی که مردم دوست دارند، خود را تبدیل به ستاره ای مردمی و گیشه ای کرد. شاید تنها تفاوت مرحوم فردین و گلزار این باشد که مرحوم فردین از لحاظ سطح بازیگری، به مراتب جایگاه والاتری از محمدرضا گلزار دارد.
گلزار با این شرایط، این جایگاه را به دست آورد و همچنان هم آن را دارد. جایگاهی که به خاطر نوع خاص به دست آمدنش، به مویی بند است و هر لحظه احتمال از کف رفتنش وجود دارد.

گلزار اما سوپر استاری است که در شاهکار بوتیک(حمید نعمت الله) بازی خوبی از خود نشان داد و در موقعی که هنوز تبدیل به چهره نشده بود، نشان داد که می تواند بازیگر خوبی باشد. ولی موفقیت تجاری فیلم ماقبل نقد زهر عسل که خود گلزار هم انتظارش را نداشت و تعاریف بسیار زیاد سیمای خوشش در بین توده ی مردم، این بازیگر را وارد دنیایی کرد که هیچ وقت نتوانسته از آن خارج شود. بازی در فیلمهای ضعیف و تجاری، در نقش های تکراری و کلیشه ای و ساده و ارائه ی بازیهای تماما ضعیف. این چیزیست که گلزار از زمان زهر عسل درگیرش است و به آن راضیست و عملا به نظر می رسد که تنها هدفش از حضور در سینما و هنر، همین است و بی میلیش برای قبول کردن پیشنهاد ها و ریسک های کارگردانان بزرگ(خواسته) خود گواهی بر این ادعاست.

گلزار اما جایگاهش بر همین مموال است و به همین دلیل بر خلاف ستاره هایی چون نیکی کریمی و هدیه تهرانی، نمی توان او را به خاطر برهه ی خاصی سرزنش کرد.

از سویی دیگر، در اواخر دهه ی هفتاد، بازیگری پدید آمد با نام بهرام رادان که در اولین حضور سینماییش، تنها زرشک زرین تاریخ سینمای ایران را برای بازی در فیلم شور عشق به دست آورد.

رادان با دارا بودن چهره و فیزیک مناسب وارد سینما شد. ولی هدفش در سینما چیز دیگری بود و با تلاش برای ایفای نقش های متفاوت و سخت در فیلم های متفاوت، سعی بر تبدیل شدن به ستاره ای معتبر از لحاظ ارزش بازیگری کرد. رادان کم کم محبوبیت بسیاری به دست آورد و شاید اگر همواره نظرسنجی هایی برای به دست آوردن محبوبیت بازیگران مرد جوان سینمای ایران انجام شود، او بتواند جزو سه نفر اول باشد. ولی با این تفاسیر، هیچ گاه فیلم های او در گیشه، توفیق قابل توجهی به دست نیاورده اند و جایگاه او را به عنوان یک سوپر استار حقیقی، به شدت دچار تردید کرده اند.

این مشکل البته به انتخاب های رادان باز می گردد. عدم برقراری تعادل بین ارائه ی نقش های هنری و گیشه و عدم برقراری تعادل بین بازی در فیلم هنری و با مضمون خاص و بازی در فیلم های مردم پسند، باعث شده است که رادان علی رغم محبوبیت بالا، ولی فیلم های پر فروش نداشته باشد. البته شاید شاهکار سنتوری، با اکرانش به جز اعتبار هنری، گیشه را هم برای رادان به دست می آورد.

رادان با حضور در فیلم های نه چندان مردم پسندی چون 4 انگشتی، علی رغم بازیهای خوبش، ولی نمی تواند در گیشه موفق باشد و این همان نیاز برقراری تعادل بین ایفای نقش در فیلم های با مضمون خاص و فیلم های مردم پسند را بالا می برد. تا بازیگر بتواند در کنار هم ، هم اعتبار هنریش را حفظ کند و هم جایگاه مردمی خوبی نیز بدست بیاورد و گیشه ی فیلمهایش هم با استقبال مواجه شوند. در واقع در سینمای ایران، سبک و نوع فیلم برای مردم، مهمتر از بازیگرانش است.

رادان اما از محبوبترین بازیگران سینمای ماست که روز به روز از این حیث دارد جایگاه والاتری به دست می آورد و اگر کمی در ایفای نقش هایش تعادل ایجاد کند، می تواند به موفقیت های بیشتری نیز دست پیدا کند.

در کل، سینمای ایران اگر چه از لحاظ مالی زیاد در شرایط خوبی نیست و تعداد ستاره های مردمیش بسیار بسیار کم است، ولی در بین هنرمندان مرد، در حال حاظر محمدرضا گلزار و امین حیایی تبدیل به ستارهای مردمی اول شده اند که در گیشه نیز موفق هستند. البته بخشی از این موفقیت باز می گردد به همان حضور در فیلم های مردم پسند و گاهی بسیار سطحی. البته حیایی با توجه به شرایطش و تواناییهایش، به نظر می رسد جایگاه ماندگاری از این حیث داشته باشد.

از طرفی در زنان، حالا فقدان ستاره ای مردمی و به تمام معنا، احساس می شد. بعد از حذف میترا حجار و خاموشی چندین ساله ی نیکی کریمی و دوری چند ساله ی هدیه تهرانی که بعید است دیگر هیچ وقت آن جایگاه را به دست بیاورد، سینمای ایران بدجوری ستاره هایی توانا و سوپر استارهایی در میان هنرمندان زن سینما را طلب می کند.

از این بخش یادداشت، قصد تحلیل این اوضاع و شرایط هنرمندان زن جوان سینمایمان را دارم :

خوشبختانه نسلی در میان هنرمندان زن سینمای ایران شکل گرفته که همگی بازیگران توانا و بسیار خوبی هستند و هر کدام قابلیت های زیادی برای تبدیل شدن به یک ستاره دارند که به ترتیب به آنها می پردازیم :

پگاه آهنگرانی شاید کم فروغ ترین عضو این نسل باشد. دختر منیزه حکمت، کارگردان فیلم خوب "زندان زنان".

پگاه آهنگرانی بعد از بازی خوب در فیلم دختری با کفشهای کتانی، کمتر توانسته خودی نشان دهد. در فیلم زندان زنان، موفق شد بازی بسیار خوبی از خود نشان دهد و این شاید تنها درخشش او باشد. بعد از آن پگاه آهنگرانی یک بازی معمولی در فیلم خوب مکس(سامان مقدم) کرد که هیچ موفقیتی برایش نداشت. کارنامه ی بازیگری پگاه به قدری سبک است که به سرعت می توان از کنارش گذشت.

پگاه طی این سالهای حضورش در سینما، کمتر توانسته به جایگاه والایی از لحاظ اعتبار هنری دست یابد و از لحاظ به دست آوردن محبوبیت در بین توده ی مردم، عملا هیچ گونه جایگاهی ندارد. پگاه سال 86، سال بسیار بدی را هم پشت سر گذاشت. ایفای نقش در دو اثر ما قبل سینما و ما قبل نقد خواب زمستانی(سیامک شایقی) و آتش سبز(محمدرضا اصلانی) و بازی ضعیف و تصنعیش در خواب زمستانی و بازی متوسطش در آتش سبز عملا او را از حیث اعتبار بازیگری نیز زیر سوال برد و این آثار حتی قادر نیستند تا برای او جایگاه مردمی نیز به دست آورند. پگاه البته بازیگری با استعداد است که این را در زندان زنان نشان داده. ولی تا کنون نتوانسته آنچنان که باید و شاید موفق باشد و نمی توان روی او برای تبدیل شدن به ستاره ای مردمی و معتبر، حسابی باز کرد. به خصوص چون از لحاظ فیزیکی و نوع ارتباط برقرار کردن مخاطب با بازیها و حرکات صورتش، در حد مناسبی برای تبدیل شدن به یک ستاره ی مردمی، نیست.

ترانه علیدوستی اما بازیگریست بسیار توانا و قدرتمند. همان نقش آفرینی نخستش در شاهکار من ترانه 15 سال دارم، به قدری دیدنی و کم نقص بود که جایگاه او را به عنوان بازیگری توانا و آینده دار، تثبیت کرد. ترانه ی گزیده کار، بعد از ایفای نقش در این فیلم در سال هشتاد، تنها سه نقش آفرینی دیگر دارد. بازی در فیلم خوب شهر زیبا و چهارشنبه سوری که در هر دوی آنها و به خصوص شهر زیبا، بازی بسیار خوبی از خود به نمایش گذاشت و اعتبار هنری بالایی برای خودش دست و پا کرد. به خصوص اینکه برای این دو فیلم هم کاندید کسب سیمرغ بلورین شد. اما هیچ کدام از این آثار به دلیل نوع خاصشان و نوع نقش و بازی ترانه و فیزیک او، نتوانسته اند محبوبیت زیادی برایش در بین توده ی مردم دست و پا کنند.

آخرین نقش آفرینی ترانه، در فیلم کنعان(مانی حقیقی) است که باز هم شاهد بازی بسیار خوب ترانه هستیم. و بازی او در این فیلم، اگر چه همراه با برخی انتقادها بوده، ولی مهر تاییدی بر تواناییهای بالای او در بازیگریست. ترانه از این حیث جایگاه والایی دارد. ولی نوع انتخاب های ترانه و تنها بازی در فیلم های نه چندان عوام پسند و کاراکترهایی خاص و عدم شیرینی و طراوت خاص در این نوع نقشها و بازیهایش، او را از جایگاه مردمی بالا، به دور کرده. بازیگری می تواند تبدیل به ستاره و سوپر استاری شود که هم اعتبار هنری بالایی داشته باشد و هم جایگاه مردمی والا، که بتواند به جز ارائه ی بازیهای عالی، تعادلی بین بازی در فیلم های مردم پسند و بازی در فیلم های هنری و خاص ایجاد کند. هم چنین تعادلی بین ایفای کاراکترهای مردم پسند و ایفای کاراکترهای با ويژگیهای خاص و هنری و خود بازیگر نیز باید از حیث فیزیکی و ارتباط برقرار کردن حرکات و میمیک صورتش با مخاطب در حد بالایی باشد، و این چیزهاییست که ترانه علیدوستی، بنا بر همان توضیحات بالا، کمتر دارای آنهاست و با این شرایط، نمی توان جایگاه یک سوپر استار را برای او متصور بود و می توان او را همواره تنها، ستاره ای از لحاظ بازیگری در سینما دانست. البته در این بین باید گزیده کار بودن او را هم لحاظ کرد.

باران کوثری نیز یکی دیگر از بازیگران زن توانای این نسل است. باران کوثری توانسته تواناییهایش را در فیلم خوب خون بازی ساخته ی رخشان بنی اعتماد و سریال صاحبدلان و همچنین فیلم دایره زنگی نشان دهد. باران شاید از حیث اعتبار هنری و سینمایی از ترانه علیدوستی، جایگاه کمتری داشته باشد، ولی از لحاظ محبوبیت مردمی و دارا بودن اله مان های تبدیل شدن به ستاره ای مردمی، به مراتب در سطوح بالاتری قرار می گیرد. باران کوثری این هوش را داشته تا بین بازی در فیلم های هنری و خاص و بازی در فیلم های مردم پسند و ایفای کاراکترهای گوناگون، توازن برقرار کند(هر چند که فیلم خاص و هنری و فیلم مردم پسند هم، خوب و بد دارند.)

باران توانسته از حیث هنری، اعتباری برای خود دست و پا کند و با یک دقت خوب و تحقیق و مشاهده می توان پی برد که او در دهه ی هشتاد سینمای ایران آرام آرام شروع کرده و حالا از لحاظ محبوبیت در بین توده ی مردم، جایگاه خوبی دارد و این باز هم به خاطر تیزهوشیش در ایجاد توازن در ایفای نقش هایش در فیلم های گوناگون بوده است و همچنین خود باران کوثری از لحاظ فیزیکی و ظاهری نیز این قابلیت را دارا می باشد. باران هنوز با جایگاه یک سوپر استار که بازیگری چون هدیه تهرانی سالها آن را دارا بود، فاصله دارد. ولی همین جایگاه خوب کنونی اش، می تواند کورسو امیدهایی را به وجود آورد که او در آینده، تبدیل به یک ستاره ی بزرگ خوب مردمی و معتبر بشود.

اما دیگر بازیگر توانای این نسل، گلشیفته فراهانی است. وقتی که الان می نشینیم و میمچه کوچولوی باغ دماوند را در درخت گلابی می بینیم که چطور محمود نوجوان را دیوانه ی خود می کند، به این فکر می کنیم که اگر ما هم جای محمود بودیم، عاشق "میم" می شدیم. شاید گلشیفته فراهانی وقتی که در یکی از برترین فیلمهای تاریخ سینمای ایران و یکی از بهترین عاشقانه های تاریخ سینمایمان(بهترینشان؟!) بازی ماندگاری کرد و کاراکتر میم را به تاریخ فرستاد و سیمرغ بخش بین الملل جشنواره را در 14 سالگی گرفت، تصور می شد که او خودش بوده و مانند خیلی دیگر از بازیگران نوجوان که گه گاهی درخششی دارند، زود به دست فراموشی سپرده شود. ولی کمتر کسی بود که تصورش را کند که او در آینده ای نزدیک، تبدیل به یکی از برگ برنده های سینمای ایران و به قول هوشنگ گلمکانی، دختر شیرین سینمای ایران شود.

گلشیفته بعد از درخت گلابی، سه سال غایب بود و بعد از دو تجربه ی ناموفق در زمانه و هفت پرده، با بوتیک و اشک سرما، خیلی از آن تصورات گذشته را بر هم زد. دو نقش آفرینی ماندگار که جزو برترین بازیهای تاریخ سینمای ایران محسوب می شوند، توسط یک دختر 18 ساله، همه را سر وجد آورده بود و ورود بازیگر بزرگ دیگری را وعده می داد. این نقش آفرینی ها البته برای گلشیفته تنها اعتبار بالای هنری به ارمغان آورده بود و نتوانسه بود محبوبیتی برای او دست و پا کند. هر چند که شیرینی بیان و رفتار و نقش در هر دو نقش آفرینی او، قابل مشاهده بود.

اما بازی در میم مثل مادر همه چیز را همزمان برای او داشت. بازی عجیب استثنایی و فوق العاده و ماندگار او در میم مثل مادر، به قدری وجدانگیز بود که جایگاه و اعتبار هنری دست نیافتنی ای برایش دست و پا کرد. از طرفی اما تمام رفتارها، حرکت ها و میمیک صورت و نحوه ی ادای کلمات در میم مثل مادر توسط او به قدری زیبا و دلنشین بود که در کنار بازی متحیر کننده اش، توانست خیل هوادار بی شماری برایش به وجود آورد. میم مثل مادر اعتبار و محبوبیتی همه جانبه و شاید تکرار ناشدنی برای گلشیفته فراهانی بود. گلشیفته اما این هوش را داشته تا بتواند در کنار هم، هم اعتبار هنریش را داشته باشد و هم محبوبیتی بالا در بین مردم به دست بیاورد. و به همین دلیل در نقش آفرینی ها و انتخاب فیلمهایش، دقت ویژه ای داشته و طبق همان فاکتورهایی که بیان شد، با حفظ تعادل بین بازی در فیلم های هنری و بازی در فیلم های مردم پسند و ایفای انواع کاراکترهای گوناگون، توانسته همزمان، هر دوی اعتبار هنری و محبوبیت را یکجا در حد بالایی داشته باشد.

اینها خود در کنار شرایط و فیزیک خاص گلشیفته، چهره ی شیرین و دوست داشتنیش، صدای دلنشین و زیبا، میمیک صورت خوب و حرکت های مناسب و دلنشین دستهایش، عامل دیگری در محبوبیت بالای گلشیفته فراهانی است و اینهاست که او را در فاصله ی زمانی چند ساله، تبدیل به محبوبترین بازیگر زن حال حاضر ایران کرده و به نسبت دیگر هم نسلان و بازیگران جوان، فاکتورهای بیشتری برای تبدیل شدن به یک سوپر استار را دارد. او هم اکنون محبوبیت بی نظیری دارد و این در میزان آراهای مردمی، استقبال مردم در زمان پخش تیتراژ فیلمهایش و دیدن نام او و... و عملا بازتاب های گوناگون از او و نقش آفرینی هایش، قابل مشاهده است.و باز هم تاکید می شود که اینها به جز هنر بازیگری فوق العاده ی خودش و داشتن فیزیک و شرایط مناسب یک سوپر استار، مرتبط می شود به تیزهوشی خودش. برای مثال بازی در فیلمی چون همیشه پای یک زن در میان است. که هم باعث ارتباط برقرار کردن او با مردم و حضور در فیلم هایی که آنان دوست دارند، می شود و هم بازی بسیار خوب دیگری از او بر جای می ماند و تواناییهایش در طنز نیز نمایان می شود.

گلشیفته هم اکنون در جایگاه یک ستاره ی بازیگریست و باید منتظر اکران فیلم های همیشه پای یک زن.... و دیوار و فیلم های آینده ی او و میزان استقبال مردم از آنها و نظرات سایر کارشناسان ماند، تا آن موقع بتوان با قاطعیت او را سوپراستار سینمای ایران نامید یا نه.

اما چیزی که عیان است، این است که توانایی بازیگری او به عقیده ی اکثریت، به نسبت سوپر استارهای گذشته ی سینمای ایران، یعنی نیکی کریمی و هدیه تهرانی، به مراتب در سطوح بالاتری ارزیابی می شود. حال شاید نخستین سوپر استار نسل جدید بازیگران زن سینمای ایران، گلشیفته فراهانی باشد که طبق تمام نوشته های بالا، تا حدود زیادی به این امر دست یافته.

اما اندکی دیگر به بازیگران سر شناس زن می پردازیم :

در مورد الناز شاکر دوست باید گفت که او از لحاظ سطح بازیگری هیچ گاه فراتر از متوسط نبوده. درست است که چهار سال است که فعالیت در سینما را شروع کرده و استارتش هم با بازی تقریبا قابل قبولش در فیلم اعصاب خورد کنی چون گل یخ بوده، ولی نقش آفرینی های او هیچ گاه فراتر از متوسط نرفته و عموما هم در آثار تجاری و عوام پسند سطحی حاضر شده است.

شاکر دوست البته سال 86، در دو فیلم باد در علفزار می پیچد و در میان ابرها حاضر شد که عملا یک کار فریب دهنده بود تا به نوعی خود و یا مخاطبان را فریب دهد که تنها،بازیگر فیلم های عوام پسند و نقش های سطحی نیست و بتواند در جشنواره نیز موفقیتی کسب کند. ولی این از همان اشتباهات بزرگ بود. و بازیهای او در قالب نقش های خاص در این دو اثر، نه تنها چیزی فراتر از بازیهای متوسط نبود و نظری را جلب نکرد و اعتباری برای او دست و پا نکرد، بلکه او را حتی از عامه ی مردم نیز به دور کرد. در واقع شاکر دوست با این دو فیلم، هم اعتباری به دست نیاورد و هم نتوانست محبوبیتی برای خود دست و پا کند. با این تفاسیر، شاکر دوست که جزو بازیگران نسل سوم و تازه نفس سینماست، اما هیچ گاه بازیش جدی گرفته نشده و از لحاظ جایگاه مردمی هم جایگاه قابل ذکری ندارد.

از سویی مهناز افشار که او هم در اواخر دهه ی 70 به همراه بهرام رادان با فیلم شورعشق که تنها زرشک زرین تاریخ سینمای ایران را تصاحب کرد، پا به سینما گذاشت، ابتدا حضوری ضعیف و متوسط در آثاری پیش پا افتاده داشت. ولی او هم به مانند محمدرضا گلزار با فیلم زهر عسل بود که نامش مطرح شد. در آن فیلم، تقلیدهای عجیب او در مقابل دوربین عکاسی از حرکات و اداهای فائقه آتشین و به کار بردن کلمات تحمیل کننده، خیلی زود، نام او را سر زبانها انداخت.

مهناز افشار هم به مانند الناز شاکر دوست، هیچ گاه از لحاظ بازیگری جدی گرفته نشده است. و این خود برمی گردد به ماهیت نقش آفرینی های او. چون مهناز افشار به معنی تمام "فیلم بازی می کند". بازیگری یعنی نقش و زندگی ای را بازی کردن. گاهی آن را طوری بازی می کنیم که مخاطب کاملا متوجه می شود که دارد یک فیلم می بیند و به دور از دنیای واقعی است. در واقع بازی بازیگر اگر چه شاید در ظاهر جذاب باشد، ولی نمی تواند مخاطب را به یاد زندگی واقعی بیندازد. چون فاقد ریزه کاریهای لازم و تکنیک کافی است. و این چیزیست که در بازی مهناز افشار کاملا مشهود است و این نقش آفرینی های تماما در فیلمهای سطحی و تجاری و عامه پسند، بیشتر نشان دهنده ی خاصیت بازیهای اوست. چون کارکردش بیشتر در همین سبک فیلمهاست.

افشار اگر چه از لحاظ جایگاه هنری، جایگاه خوبی ندارد، ولی شاید می توانست مانند محمدرضا گلزار، تنها، ستاره ای پولساز و مردمی باشد. ولی برخلاف عقیده ی برخی، او را یک ستاره ی مردمی و سوپر استار صرف هم نمی دانم. علت اینجاست که مهناز افشار بازیگریست که تعداد زیادی فیلم مشسترک با گلزار دارد. از طرفی تمامی فیلمهایی که او بدون حضور گلزار در آنها بوده، شکست تجاری خورده اند. فیلم هایی مانند سالاد فصل، محاکمه، رئیس و... و شاید شکست تجاری فیلم انعکاس هم قابل پیشبینی باشد.

فیلم هایی که افشار در آنها با گلزار همبازی بوده، البته تمامش فیلم تجاری و عوام پسند و کمدی و دختر پسری هستند. شاید باید بخش عمده ی فروش های آنها را بر میزان عوام پسندیشان و بخش دیگر را بر حضور محمدرضا گلزار و گاهی امین حیایی در آنها دانست. شاید اگر به جای مهناز افشار یک نابازیگر هم در فیلم کلاغ پر در مقابل گلزار می بود، آن فیلم، همانقدر فروش می کرد. در واقع علت این ادعاها، به جز دلایل بالا، عقب بودن همیشگی مهناز افشار با اختلاف فاحش از دیگر بازیگران نسل سوم که دو تای مهمترشان هم در بالا بهشان اشاره ی بیشتر شد، در آرای مردمی است. همچنین استقبال کم مردم از او و نامش در زمان تماشای فیلم و همچنین در محافل سینمایی.

به هر حال عده ای هستند که او را در نبود هدیه تهرانی تنها سوپر استار زن ایران تصور می کردند که به عقیده ی نگارنده، این صحبت از پایه خراب است. تهرانی زمانی که سوپر استار ایران بود، به تنهایی تاثیر زیادی بر فروش یک فیلم در گیشه داشت و در تمام آراهای مردمی هم همیشه در جایگاه والایی بود. ولی اینها تمام چیزهاییست که مهناز افشار فاقد آنهاست.

به همین دلیل اگر ترانه علیدوستی که فقط بازیگر بسیار توانا و قدرتمندی است و ستاره ای در عرصه ی بازیگریست را کنار بگذاریم، در بین بازیگران زن حال حاضر سینمای ایران، تنها گلشیفته فراهانی و باران کوثری هستند که هم از حیث قدرت بازیگری و هم از حیث شرایط و میزان محبوبیت، توانایی سوپر استار بودن را دارند و طبق همان یادداشتهای بالا، بیشتر از همه، گلشیفته فراهانی که جایگاه بسیار رفیعی از تمام لحاظ به دست آورده و باید منتظر دور جدید اکران فیلم هایش در اکران عمومی و جشنواره باقی ماند

کتاب غرب واقعی و کودک مدفون اثر سام شپرد با ترجمه داریوش  مهرجویی  در نمایشگاه کتاب در دسترس علاقه مندان قرار گرفت این کتاب که به علت آماده نبودن در روزهای ابتدایی نمایشگاه موجود نبود  توسط انتشارات هرمس  و در تیراژ 3000 نسخه منتشر شده  بخشی از مقدمه داریوش مهرجویی بر این کتاب را در ادامه متن می خوانید :

ده دوازده سال پیش بود که در جشنواره فیلم توکیو با سام شپرد آشنا شدم.در فیلمی از شلندرف بازی می کرد و سری کوتاه به جشنواره زده بود.از طریق شلندرف فهمیدم که نمایشنامه هم می نویسد و در واقع نمایشنامه نویس مهم معاصر آمریکاست.بعد دخترم مریم ،مجموعه کارهای او را فرستاد که از میانشان به این دو نمایشنامه بیشتر علاقه مند شدم و آنها را به قصد اجرا و کارگدانی روی صحنه ترجمه کردم.

آثار شپارد از لحاظ مضمون و فکر و اندیشه ،ادامه سنت تئاتر جدید آمریکاست که با یوجین اونیل ،تنسی ویلیامز ،آرتور میلر و ادوارد البی شکوفا شد و بال و پر گشود و همچنان ادامه دارد .مضامین رویایی آمریکایی و مشکل از خود بیگانگی ،از هم پاشیدن خانواده ها و سرگردانی فرزندها  و تنهایی پدر ها و مادران  ،همه مضامینی است که در تئاتر شپرد هم مستتر هم برقرار است  ،ولی با این تفاوت که انگار آثار او همه از لحاظ  فرم و محتوا از صافی تئاتر ابسورد بکت و یونسکو ،تئاتر کروتوفسکی و همه گرو های مدرن ده های پنجاه ،شصت و هفتاد آمریکا گذشته  و عناصر و بن مایه هایی از آنها را جذب خود کرده است که همان روح جدید و امروزی شخصیتها و ساختار بدیع نمایشنامه هاست .